یکی میگه:ماهمه نیازمند
عشقیم.عشق بخشی از سرشت
انسانی است.به اندازه ی خوردن
نوشیدن و خفتن.گاهی به هنگام
تماشای یک غروب زیبا خودراکاملا تنها
مییابیم و میاندیشیم :این زیبایی
اهمیتی نداردچون کسی راندارم تا
دراین زیبایی بااو سهیم شوم.درچنین
مواقعی باید پرسید:چندبار نثار کردن
عشقمانراازماخواسته اند و امتناع
کرده ایم؟چند بار از نزدیک شدن به
کسی و گفتن ان که دوستش داریم
ترسیده ایم؟ از تنهایی حذر کنید.به
اندازه خطرناک ترین داروهای مخدر
خطرناک است.اگر غروب دیگر برای
شما معنایی نداردفروتن باشید و به
جستجوی عشق برخیزید.بدانید که
همچون بقیه ی برکت های روحانی
هر چه بیشتر حاضر به بخشش باشید
بیشتر دریافت میکنید!