یکی میگه:ماهمه نیازمند

عشقیم.عشق بخشی از سرشت

انسانی است.به اندازه ی خوردن

نوشیدن و خفتن.گاهی به هنگام

تماشای یک غروب زیبا خودراکاملا تنها

مییابیم و میاندیشیم :این زیبایی

اهمیتی نداردچون کسی راندارم تا

دراین زیبایی بااو سهیم شوم.درچنین

مواقعی باید پرسید:چندبار نثار کردن

عشقمانراازماخواسته اند و امتناع

کرده ایم؟چند بار از نزدیک شدن به

کسی و گفتن ان که دوستش داریم

ترسیده ایم؟ از تنهایی حذر کنید.به

اندازه خطرناک ترین داروهای مخدر

خطرناک است.اگر غروب دیگر برای

شما معنایی نداردفروتن باشید و به

جستجوی عشق برخیزید.بدانید که

همچون بقیه ی برکت های روحانی

هر چه بیشتر حاضر به بخشش باشید

بیشتر دریافت میکنید!